Kerst en Fantasy

De kerstperiode is pas voorbij. Het was intens. Afscheid nemen van een oud jaar, het  begin van een nieuw jaar. Het brengt altijd wat gevoelens mee. Mensen kijken terug, maken een soort balans en kijken vooruit. Wat kan er anders en beter? Wat is belangrijk in het leven? Welke stappen kan ik zetten om naar mijn doel toe te leven?

Kerstmis valt midden in die periode en geeft er een heel eigen touch aan. Het brengt een sfeer van gezelligheid, familiegevoel, feestelijkheid, samenzijn, … Voor veel mensen maakt dat deze periode draaglijk en blij. Andere mensen worden nog meer met de eenzaamheid geconfronteerd en met het gevoel alleen achter te blijven.

Dit jaar heeft het me heel erg geraakt dat de tv ontzettend zijn best doet om deze periode tot een gezellig familiegebeuren te maken.De ene na de andere fantasyfilm is gepasseerd, elke dag, weken na mekaar. De Lion King, Finding Nemo, Bolt… het waren er tientallen. Ook andere films worden op één of andere manier gelinkt aan Kerstmis. Films met een hoog ‘Sissi-gehalte’. The Sound of Music bv., elk jaar opnieuw komt hij voorbij in deze periode. Het zijn eigenlijk familiefilms, die uitnodigen om met het hele gezin gezellig in de zetel te gaan zitten en samen te kijken.

the-lion-king

Ik ben er dit jaar ook voor gaan zitten, in mijn zetel, alleen, met mijn hondje. Voor enkele films ben ik blijven zitten. En ik werd heel erg geraakt door het verhaal. Het zijn stuk voor stuk trieste films. Het verhaal heeft bijna altijd te maken met verlies en afscheid. Zoeken naar een nieuw begin. In het beste geval is er een happy end, maar zelfs dat is niet altijd het geval.  Tranen met tuiten heb ik gehuild.  Ik schrok er enorm van. Zo’n verdriet dat er ineens uit moest. En achteraf dacht ik: zijn dit wel verhalen voor kinderen? Ze laten zo’n diep gevoel van pijn en verdriet zien… moeten kinderen dit wel beleven?

En nu ik het beschrijf begrijp ik ineens waarom ze in deze periode verschijnen, dit soort films. Het roept een heel aantal emoties op, emoties die bij mensen vaak diep verborgen zitten en niet de weg naar de oppervlakte vinden. Ze schamen er zich voor of durven het niet laten zien. Bij iedereen zit er wel verdriet dat nog niet verwerkt is of nog geen plaats gekregen heeft. Door zo’n film is het ineens gerechtvaardigd om verdriet te tonen.  En wat meer is: je zit met het gezin te kijken en dus is er (in het beste geval) ook ineens iemand om je te troosten of om je in de armen te nemen en mee een traantje weg te pinken.  Het zijn geen kinderfilms, ze worden ook expliciet familiefilms genoemd.

begin-en-einde

Deze periode heeft alles te maken met afscheid nemen, terugkijken, herinneringen ophalen, onverwerkte emoties boven laten komen om dan vooruit te kunnen kijken en een nieuwe toekomst voor te bereiden.  Het is dus helemaal geen toeval dat het in deze periode zo gepland is. Het hoort bij het leven: afscheid, verdriet, pijn en zoeken hoe je hiermee om kan gaan en wat de toekomst nieuw kan brengen. Ook kinderen maken dit mee. En wat meer is: het kan mensen dichter bij elkaar brengen als ze durven te delen, als ze het aandurven om hun verdriet aan elkaar te laten zien.  Alles wordt in het werk gesteld in de kerstperiode om mensen dit te laten voelen en hen dichter bij elkaar te brengen.

Mooi dus. Laat de tranen maar stromen, laat het leven en alles wat diep verborgen zat naar boven komen en zijn weg vinden naar een vreugdevolle schitterende toekomst!

Dit bericht werd geplaatst in Het leven zoals het is. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s