Kerst en Fantasy

De kerstperiode is pas voorbij. Het was intens. Afscheid nemen van een oud jaar, het  begin van een nieuw jaar. Het brengt altijd wat gevoelens mee. Mensen kijken terug, maken een soort balans en kijken vooruit. Wat kan er anders en beter? Wat is belangrijk in het leven? Welke stappen kan ik zetten om naar mijn doel toe te leven?

Kerstmis valt midden in die periode en geeft er een heel eigen touch aan. Het brengt een sfeer van gezelligheid, familiegevoel, feestelijkheid, samenzijn, … Voor veel mensen maakt dat deze periode draaglijk en blij. Andere mensen worden nog meer met de eenzaamheid geconfronteerd en met het gevoel alleen achter te blijven.

Dit jaar heeft het me heel erg geraakt dat de tv ontzettend zijn best doet om deze periode tot een gezellig familiegebeuren te maken.De ene na de andere fantasyfilm is gepasseerd, elke dag, weken na mekaar. De Lion King, Finding Nemo, Bolt… het waren er tientallen. Ook andere films worden op één of andere manier gelinkt aan Kerstmis. Films met een hoog ‘Sissi-gehalte’. The Sound of Music bv., elk jaar opnieuw komt hij voorbij in deze periode. Het zijn eigenlijk familiefilms, die uitnodigen om met het hele gezin gezellig in de zetel te gaan zitten en samen te kijken.

the-lion-king

Ik ben er dit jaar ook voor gaan zitten, in mijn zetel, alleen, met mijn hondje. Voor enkele films ben ik blijven zitten. En ik werd heel erg geraakt door het verhaal. Het zijn stuk voor stuk trieste films. Het verhaal heeft bijna altijd te maken met verlies en afscheid. Zoeken naar een nieuw begin. In het beste geval is er een happy end, maar zelfs dat is niet altijd het geval.  Tranen met tuiten heb ik gehuild.  Ik schrok er enorm van. Zo’n verdriet dat er ineens uit moest. En achteraf dacht ik: zijn dit wel verhalen voor kinderen? Ze laten zo’n diep gevoel van pijn en verdriet zien… moeten kinderen dit wel beleven?

En nu ik het beschrijf begrijp ik ineens waarom ze in deze periode verschijnen, dit soort films. Het roept een heel aantal emoties op, emoties die bij mensen vaak diep verborgen zitten en niet de weg naar de oppervlakte vinden. Ze schamen er zich voor of durven het niet laten zien. Bij iedereen zit er wel verdriet dat nog niet verwerkt is of nog geen plaats gekregen heeft. Door zo’n film is het ineens gerechtvaardigd om verdriet te tonen.  En wat meer is: je zit met het gezin te kijken en dus is er (in het beste geval) ook ineens iemand om je te troosten of om je in de armen te nemen en mee een traantje weg te pinken.  Het zijn geen kinderfilms, ze worden ook expliciet familiefilms genoemd.

begin-en-einde

Deze periode heeft alles te maken met afscheid nemen, terugkijken, herinneringen ophalen, onverwerkte emoties boven laten komen om dan vooruit te kunnen kijken en een nieuwe toekomst voor te bereiden.  Het is dus helemaal geen toeval dat het in deze periode zo gepland is. Het hoort bij het leven: afscheid, verdriet, pijn en zoeken hoe je hiermee om kan gaan en wat de toekomst nieuw kan brengen. Ook kinderen maken dit mee. En wat meer is: het kan mensen dichter bij elkaar brengen als ze durven te delen, als ze het aandurven om hun verdriet aan elkaar te laten zien.  Alles wordt in het werk gesteld in de kerstperiode om mensen dit te laten voelen en hen dichter bij elkaar te brengen.

Mooi dus. Laat de tranen maar stromen, laat het leven en alles wat diep verborgen zat naar boven komen en zijn weg vinden naar een vreugdevolle schitterende toekomst!

Geplaatst in Het leven zoals het is | Een reactie plaatsen

De knop in je hoofd

Een tijd geleden kwam ik op dezelfde dag twee mensen tegen die verslaafd waren aan sigaretten. Ze rookten al vele jaren, van jongs af aan. Allebei hadden ze er ernstige lichamelijke letsels door. De ene kon nog amper ademhalen doordat zijn luchtwegen meer en meer dichtslibden. De andere kon nog amper stappen, doordat de aderen in zijn benen verstopt raakten. Ja, het waren allebei mannen. Ik weet niet of dat toeval is. Allebei beseften ze heel goed het verband tussen het roken en hun lichamelijke kwalen.  Allebei beseften ze waar het hen zou leiden als ze zo verder deden. Beiden gebruikten ze eenzelfde beeld: ik kan de knop in mijn hoofd niet omdraaien. Hoe moet ik dat dan doen?

Knop-omzetten

Een pertinente vraag! Waar zit die knop in je hoofd? En hoe krijg je daar vat op? Hoe kan je de simpele beweging maken waardoor de knop omkeert en de verslaving stopt? Hoe doe je dat in Gods naam?

Het lijkt een eenvoudige keuze: gewoon de beslissing nemen om te stoppen met roken. Je weet en beseft dat het ongezond is, je voelt in elke vezel van je lijf welke gevolgen het heeft.  Ik ben er zeker van dat iedereen dit gevoel kent, misschien niet zo extreem, maar zeker zo confronterend. Het gevoel dat je keuzes maakt of gewoontes aanhoudt die je niet helemaal in de hand hebt. Je weet wel dat ze schadelijk voor je zijn, voor je gezondheid, fysiek of mentaal. En toch lukt het je niet om de knop om te draaien. Je maakt voornemens. Elke morgen begin je opnieuw met een schone lei: vandaag ga ik het anders doen! En eer de dag half is, ben je weer op het oude pad. Louter op wilskracht een langdurige ‘slechte gewoonte’ omkeren is bijna een onmogelijke zaak. Louter de verslaving bestrijden biedt niet altijd een oplossing.

Er is meer nodig om echt verandering te brengen. Die knop in je hoofd kan verstopt geraakt zijn door heel wat andere, vooral negatieve, levenservaringen. Het kan zijn dat je het heft van je leven uit handen hebt gegeven. Je gelooft niet meer dat je de vrijheid hebt om zelf beslissingen te nemen. Vaak heb je zolang overtuigingen en gewoontes van anderen overgenomen dat je niet meer weet wat echt bij je past of wie je echt bent. Laag per laag deze ballast afpellen, dat is een hele opgave!

Het is in de eerste plaats belangrijk om  inzicht te krijgen in waar het vandaan komt: hoe ben je tot die verslaving gekomen? Wat brengt het je? Waar kun je niet zonder? Wat wil je verdoven? Welke pijn wil je niet meer voelen? Als je daarbij kan komen en de oorzaak vindt die onder en achter de verslaving zit, is het mogelijk om stap voor stap het getij te keren. Het is vaak letterlijk een verdoving of een compensatie voor oud verdriet. Dat onder ogen zien en ten volle toelaten kan je bevrijden van een zware last. Het inzicht verlicht letterlijk en figuurlijk deze last. Als je het ziet en inziet, kan je het ook loslaten. Dan besef je dat je het eigenlijk niet nodig hebt en kan je je leven terug zelf in handen nemen.

Vrijheid dankzij ketens...

Vrijheid dankzij ketens…

Daar gaat het (bijna) altijd om: de verantwoordelijkheid voor je leven weer opnemen. Vaak heb je die onderweg verloren en laat je je leven overnemen door angst: pijn vermijden, verdriet niet toelaten, eenzaamheid uit de weg gaan, boosheid verdringen… vaak allemaal om de lieve vrede. En daardoor laat je ook de positieve gevoelens niet altijd toe en verdwijnt stilaan het genieten van het leven. Als je beseft dat je er doorheen kan, doorheen pijn, verdriet, eenzaamheid, boosheid…. en dat daarachter vrijheid ligt en het weer nemen van je eigen keuzes, dan kan je een stap verder.  Dan wordt het leven weer echt Leven! We zullen steeds onze zwakke plekken en valkuilen blijven voelen, maar als we ze leren kennen, ze een plaats geven in ons leven, dan kunnen ze geliefde eigenschappen worden, die bij het leven horen, zonder het te bepalen. Ze kunnen ons krachtig maken en ons doen beseffen dat we niets hoeven te verdoezelen of verbergen in ons leven, dat we de moeite waard zijn, zoals we zijn en dat elke levenservaring ons rijker maakt. Verslavingen hoeven geen probleem te blijven, ze kunnen kansen worden, mogelijkheden om echt onszelf te zijn!

Geplaatst in Het leven zoals het is | Een reactie plaatsen

Het geluid van één hand

Elke morgen en avond kwamen de leerlingen bij de wijze meester van de tempel om les van hem te krijgen. Toyo wou erbij, maar de meester zei: ‘Wacht nog maar, je bent nog te jong.’ Op een dag vond Toyo zichzelf al groot genoeg. En hij ging naar de meester in de tempel. ‘Als je met je handen klapt,’ zei de meester, ‘kun je het geluid van twee handen horen. Laat me nu eens het geluid van één hand horen.’ Toyo boog diep en ging naar zijn kamer om hierover na te denken.

‘Ik heb het!’ riep Toyo en hij speelde muziek voor de meester. ‘Nee, nee, dat is het niet. Dat is het geluid van de snaren, niet van één hand.’

Dag in dag uit probeerde Toyo het geluid van één hand te vinden. Meer dan tien keer ging hij naar de meester met telkens een ander geluid. En ieder keer zei zijn meester: ‘Dat is niet het geluid van één hand.’ Meer dan een jaar liep Toyo rond met de vraag wat het geluid van één hand zou kunnen zijn.

Toen Toyo weer bij zijn meester kwam zei hij niets. Hij zweeg.

De meester knikte: ‘Goed,’ zei hij, ‘heel goed’.

(Een Boeddhistisch verhaal)

stilte en het volle leven

Enkele mijmeringen

Het kan lang duren eer iemand beseft dat stilte van levensbelang is en een meerwaarde in het leven. We zoeken altijd naar geluid, naar klank, om duidelijk te maken wat we willen zeggen, om leegte te vullen, om schoonheid te vinden, om niet te moeten denken, om ons hoofd te vullen, om niet geconfronteerd te worden met onszelf…. om zoveel redenen. We denken alles te kunnen weergeven met geluid.

Soms kan muziek of klank ons ook betoveren, beroeren en ontroeren en ons dichtbij ons gevoel brengen. Daardoorheen leren we dat stilte de mooiste klank is. In de stilte resoneert ons hart op de frequentie van het universum. Als we het durven toelaten en er helemaal kunnen induiken. Stilte kan rijk zijn, voert ons naar de bodem van het leven.

Het is een uitdaging, soms moeilijk om uit te houden.  Echte stilte brengt een diepte teweeg, die vervult en vol leven is.

Ik wens je een boeiende ontdekking toe!

stilte grote dingen

Geplaatst in Tips & Tricks | 1 reactie

Waarheen nu?

Dit is een verhaal dat vooral Microsoft-gebruikers beter gaan begrijpen… Voor de anderen zal het moeilijker te herkennen zijn. Als Windows 7 gebruiker zal het je zeker ook overkomen zijn: sinds enige tijd staat Windows 10 te dringen om gedownload te worden. Al een hele tijd geleden had ik me ervoor ingeschreven en nu wilde ik het graag proberen. Zoals alle splinternieuwe en prille gebeurtenissen kent ook Windows 10 zijn kinderziekten en eerste moeilijkheden om te overwinnen. Dat nieuwe programma doet dat helemaal op zichzelf. Ik praat vaak met hem en vraag om me uit te leggen wat hij aan het doen is. Op momenten dat hij niet reageert en zelfs amper opgestart geraakt, probeer ik geduld uit te oefenen en niet al te geïrriteerd te geraken. Wat zeker niet altijd makkelijk is, vooral niet als ik dringend iets wil afwerken. Met wat geduld, soms meer dan mij lief is, komen we er altijd wel weer uit, mijn pc en ik, we worden nog dikke vrienden.

windows 10

Heel veel dingen zijn nieuw in Windows 10, het ziet er anders uit, er worden andere symbolen en tekens gebruikt en de lay-out is vernieuwd. Er wordt ook een nieuwe internetbrowser gebruikt: Edge. Ook dat is wat exploreren hoe dat precies werkt. En daar wil ik het nu even over hebben.

Want als je internet opent en je komt bij Microsoft Edge terecht, staat er bovenaan de pertinente vraag: ‘Waarheen nu?’ En elke keer opnieuw vallen die twee woorden door de oppervlakte van mijn gedachten heen tot op de bodem van mijn hart. Ik weet wel dat hij gewoon vraagt wat ik zoek of naar welke website ik wil. En toch, ik kan het niet laten om telkens even naar die twee woorden te staren, alsof ze over mijn toekomst gaan, die alleen ik in handen heb. Af en toe ontstaat er zelfs lichte paniek. Die meestal wel zakt als ik even voel hoe het deze dag met me gesteld is.

Waarheen nu? Ja, soms weet ik het echt niet en kan ik alleen maar gissen wat de volgende stap kan zijn. Wat maak ik van dit moment? Wat is er nu te doen? Wat vind ik nu belangrijk? Waar word ik nu gelukkig van? En op andere momenten is het gewoon duidelijk wat ik wil en waar ik naartoe ga. Gelukkig is er vaak die rust en de duidelijkheid over de weg die mijn hart wijst.

En toch, elke keer opnieuw zijn die twee woorden een oproep om bij die levensvraag te blijven stilstaan: waarheen nu? Het is een heuse confrontatie. Je voelt het: het zit vaak op het scherp van de snee. Het doet me even slikken. En het gebeurt elke dag opnieuw, want ik ben er zeker nog niet aan gewend. Eerlijk gezegd helpt het ook wel, want zo blijf ik gefocust. Welk doel stel ik? Wat zijn doelen op korte termijn, wat op lange termijn? Hoe kan ik op dit moment kort op de bal spelen en  oog hebben voor die kleine dingen die elke dag op me af komen en die tekens zijn van mijn levensweg. Wat zegt me vandaag iets? Hoe voelt het nu vanbinnen en welke mogelijkheden geeft me dat? Hoe kan ik die korte termijn doelen inzetten voor het grote geluk in mijn leven, voor de verdere toekomst? Vele vragen die elke dag weer beginnen met de twee woorden: Waarheen nu?

ompossible

Het roept op tot daadkracht op momenten dat ik doelloos in mijn zetel rondhang: herinner je waar je mee bezig bent, pak je bijeen en doe nu iets. Niet vrijblijvend dus, die Windows 10. Het duwt je even met de neus op de feiten en maakt duidelijk dat wat je doet en waar je mee bezig bent belangrijk is. Het is goed dat te beseffen op momenten van onzekerheid en twijfel!, Wees dus gewaarschuwd als je Windows 10 downloadt! Het kan je leven veranderen.

Geplaatst in Het leven zoals het is | Een reactie plaatsen

Stilte

Een gevreesd goed.  Heel tegenstrijdig in onze maatschappij.

Er worden stilteplaatsen gecreëerd, waar mensen speciale stiltevakanties kunnen ervaren. Bepaalde kloosters en abdijen zijn aantrekkingsplaatsen geworden voor mensen op zoek naar stilte en herbronning, waar je maanden vooraf moet  reserveren.

Tegelijk is er zoveel ‘lawaai’ in onze wereld. En zijn mensen bang voor stilte. Heel veel mensen vermijden stilte, zetten dag in dag uit de radio op, luisteren naar muziek, muziek die liefst oorverdovend is. Vaak letterlijk. Bij jongeren van nu die luisteren naar veel te luide muziek zullen veel meer gehoorproblemen voorkomen als ze ouder worden.

stiltegebied

Toch wel vreemd, want stilte is een hoog goed. Het vraagt wel dat je tegen een stootje kan, want in de stilte kom je jezelf tegen. De confrontatie kan hard zijn, want alles komt naar boven. Oude demonen, spoken die er nog zitten van vroeger, vervelende gedachten, ontevredenheid, ongelukkige keuzes, en zo nog wel onverwachte wezens komen in je geest op.

Misschien is het daarom dat stilte zo gevreesd is en vermeden wordt. Ze daagt je uit om jezelf graag te zien, met alle demonen en monsters die er, soms heel diep, verborgen zitten.

Toch is het ook zo dat in de stilte de mooiste dingen geboren worden. Want je komt steeds dieper in je kern terecht en je ontdekt zo wie je echt bent. Door laag per laag de confrontatie aan te gaan en de gevoelens die er zitten onder ogen te zien, kom je ook dichter bij jezelf  en zie je duidelijker wat je in dit leven te doen staat. Er is geen afleiding meer, niets waardoor je telkens weer de hete brij kan vermijden. Je hebt louter en alleen jezelf om op terug te vallen. Dat is een avontuur en een uitdaging. Soms pijnlijk, maar altijd verrijkend, want het opent perspectieven en biedt de mogelijkheid om echt te voelen wat bij je past en dus de goede keuzes te maken. Sommige mensen worden door omstandigheden in de stilte geworpen, met vaak een harde landing tot gevolg. Het is dan de kunst die stille tijd te zien als een uitnodiging om jezelf op een andere manier te leren kennen. Het kan een nieuwe geboorte worden, de geboorte van diegene die je echt vanbinnen bent. Want die kern kan alleen in de stilte naar boven komen!

Ik nodig je uit om bewust stille periodes in je leven in te lassen (want dat is  een keuze) en de kennismaking met jezelf te hernieuwen! Je zal versteld staan over wat je ontdekt!

Tien minuten elke dag... haalbaar, toch?

Tien minuten elke dag… haalbaar, toch?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De taart

Een meisje zei tegen haar moeder: ‘Alles loopt fout!’ Mijn taken op school zijn niet goed, mijn beste vriendin gaat verhuizen en in mijn sportclub hebben we dit jaar nog niets gewonnen.’ Intussen was haar moeder bezig met het maken van het deeg voor een taart.

‘Wil je iets eten?’ vroeg de moeder. ‘Zeker!’ zei de dochter.

‘Hier, neem maar wat olie,’ zei de moeder.      ‘Bah.’

‘Misschien wil je een ei?’          ‘Een rauw ei? Mama!?!’

‘Misschien liever bloem? Of bakpoeder?’    ‘Maar mama,’ zei de dochter. ‘Dat is toch allemaal niet lekker.’

Toen zei de moeder: ‘Op zichzelf niet. Maar samen in de juiste verhouding kun je er een heerlijke taart van bakken.’

Ingrediënten voor appeltaart

Ingrediënten voor appeltaart

Enkele mijmeringen

Vaak kijken we zo naar ons leven: we zien stukjes, versnipperd.  En vooral: we zien enkel de gebeurtenissen waar we niet tevreden mee zijn. We proeven de ingrediënten apart en die zijn niet altijd lekker. Het is het beste recept om ongelukkig te worden. Want natuurlijk vinden we altijd redenen en levenservaringen die tegenvallen of die ons leven heel anders gemaakt hebben dan we eigenlijk wilden.

Maar als je het volledige plaatje bekijkt, wordt het een heel ander verhaal. Als elk ingrediënt zijn unieke behandeling en plaats in het geheel krijgt, dan wordt dat geheel jouw unieke levensverhaal. Wedden dat dan de positieve ervaringen overheersen? De uitdaging is om eerlijk te zijn en te durven alles te bekijken!  Positief en negatief, kwaliteiten en valkuilen, deugddoende ervaringen en obstakels!

Ik wens je een leven als een heerlijke taart!

Heerlijke taart!

Heerlijke taart!

Geplaatst in Tips & Tricks | Een reactie plaatsen

Levenswil

Wat is dat, levenswil? Vroeg iemand me gisteren.

Ja, dat is een goeie vraag! Wat maakt dat je elke morgen niet alleen wakker wordt, maar ook uit bed komt, opstaat, je aankleedt, eet en aan de slag gaat? Wat is de drive die daarachter zit? Door het woord ‘wil’ lijkt het of het jouw eigen keuze is. Of het simpelweg je beslissing is om elk moment van je leven er iets van te maken en op weg te gaan.

Elke dag komen er dingen op je af, elke dag zijn er fijne momenten, elke dag zijn er obstakels waarop je reageert en mee leert omgaan. Er moet wel een diepere motivatie zijn, iets dat vanbinnen zit en dat je telkens opnieuw de kracht geeft om er weer tegenaan te gaan.

Gek genoeg kwamen we in de loop van het gesprek vooral bij mensen van wie we voelden en meegemaakt hebben dat ze het opgegeven hebben. We konden zien en voelen dat de levenswil verdween, wegdeemsterde. De uitdagingen van het leven werden onoverkomelijke bergen. De fut en de energie ontbrak om ze te zien als een kans om te groeien. Achteraf gezien waren het vooral de veranderingen die het leven logischerwijze met zich meebrengt, die zo’n hindernis werden dat het niet meer lukte.

hercules

Mijn overleden man was er een voorbeeld van. Wat hij had opgebouwd in zijn job en ook in zijn vrije tijd, werd op korte tijd vakkundig afgebouwd en vernietigd. Het was voor hem of zijn droom de grond in geboord werd. En vooral: het was of er geen enkele andere mogelijkheid was om die droom te realiseren. Vaak had ik het gevoel dat ‘het op was’. Maar wat betekent dat dan? Wat is er dan op? De bron van energie leek uitgedroogd. Waar zit die dan die bron van energie? Het is de motor die je op gang trekt, die je denken voelen en handelen aanzet om in werking te treden. Je kan die zelf aanzwengelen of afremmen, door de gedachten te richten op negatieve of positieve dingen in het leven. Maar de bron is wel altijd aanwezig.

Het is voor iedereen herkenbaar, dat geloof ik toch. Soms ben je zo veerkrachtig in het leven dat je ’s morgens opstaat en het gevoel hebt dat je de wereld aankan. Dan realiseer je heel veel en zijn kleine en grote hindernissen uitdagingen om oplossingen te bedenken en uit te voeren. Het lijkt wel kinderspel. Je kan op een speelse manier verschillende mogelijkheden uitproberen tot je de goede gevonden hebt. Je neemt de veranderingen die erbij horen als een makkelijke hindernis. Je kijkt uit naar wat de dag allemaal gaat brengen en je staat open voor nieuwe ontmoetingen en gebeurtenissen. Op andere momenten is het zwaar en zit je vast in een bepaalde redenering, in oude patronen. Je kan op geen enkele manier bedenken hoe je hieruit kan geraken. Je probeert alle gevolgen in kaart te brengen en houdt dan toch maar vast aan het oude, want je kan natuurlijk niet alles overzien. Het blokkeert en het verlamt. Het lijkt dan ook of iedereen tegen je is en je wil weghouden van je geluk.

Levenswil is een manier van kijken, een manier van omgaan met de obstakels die het leven voor je in petto heeft. Maar wordt dit enkel bepaald door je wil, je bereidheid om open te staan voor de kansen in het leven? Of is er een diepere ‘zin’ aanwezig? Zin in de betekenis van goesting, maar ook van doel en richting van je leven.  daar heeft je ziel alles mee te maken, want je ziel is een deel van de grote Ziel en die heeft voor jou een bepaald pad klaargelegd. Zolang je zin hebt om de flow van jouw levenspad mee te volgen, is er levenswil en vloeit alles als vanzelf. Toch zijn er honderden redenen en gebeurtenissen die we aanwenden om ons pad niet te moeten zien, of laten we het doorkruisen en onszelf afleiden… dan lijkt het of alles moeilijk wordt. En op een bepaald moment, ja, zal het op zijn, en vervaagt alle zin om nog iets met die ziel samen te doen.

lef doet leven

Laten we dus nu maar al onze zin en goesting en levenswil elke dag ten volle beleven en aanwenden om het leven ten volle aan te gaan en midden in de stroom te gaan staan, met alle deugddoende en alle uitdagende gebeurtenissen. Zo ontstaat echte levensvreugde!

Geplaatst in Het leven zoals het is | Een reactie plaatsen